Thuiskomen bij jezelf

Als kind wil je vaak niets liever dan dat je ouders gelukkig zijn. Vanuit liefde en loyaliteit kan het gebeuren dat je het gevoel krijgt dat hun welzijn deels van jou afhangt. Niet omdat het moet, maar omdat je wilt zorgen. Zo kan het zijn dat je ongemerkt een plek inneemt die eigenlijk niet van jou is. Je wordt de helper, de redder, de sterke — degene die het overzicht bewaart en aanvoelt wat nodig is, soms nog vóór het wordt uitgesproken.

Wat liefdevol begint, kan op den duur zwaar gaan voelen.

Dit patroon kan zich later in je leven opnieuw laten zien. In relaties, op je werk of binnen je gezin kun je merken dat je je snel verantwoordelijk voelt voor het geheel. Misschien neem je extra taken op je, voel je je schuldig als je ‘nee’ zegt, of blijf je dragen wat eigenlijk niet van jou is. Ook wanneer je lichaam signalen geeft — vermoeidheid, spanning, een vol hoofd — ga je misschien toch door.
Waar draag jij misschien meer dan van jou is?

Loslaten is dan soms lastig, vooral wanneer dingen anders lopen dan je had verwacht. Meningen kunnen langzaam verharden tot overtuigingen, en overtuigingen kunnen onbewust uitmonden in oordelen — over jezelf of over anderen.

Het kan helpend zijn om jezelf af te vragen:
Wil ik dit werkelijk?
Denk ik dat ik dit moet doen?
Of vind ik dat het zo hoort?
En namens wie of wat handel ik eigenlijk?

Misschien vind je dat je sterk moet blijven, begripvol moet zijn of geen last mag veroorzaken. Deze overtuiging kan veranderen in schuldgevoelens. Schuld omdat je grenzen voelt, omdat je afstand wilt nemen, of omdat je merkt dat je niet langer kunt of wilt dragen wat je altijd hebt gedragen. Het kan voelen alsof je tekortschiet, of alsof je eerst toestemming nodig hebt om los te laten — toestemming van je ouders, van wie je ooit afhankelijk was, of van een innerlijke overtuiging die zegt dat zorgen gelijk staat aan liefhebben.

Wanneer je onderzoekt wat werkelijk jouw plek is en wat misschien bij je ouders hoort, kan er ruimte ontstaan. Wat van hen is, hoeft niet door jou gedragen te worden. Misschien merk je dat boosheid dan minder iets wordt om te onderdrukken, en meer een signaal om weer bij jezelf terug te komen — een richtingaanwijzer naar je eigen grenzen en behoeften.

Het innemen van je eigen plek kan bijdragen aan meer rust, vrijheid en zachtheid — voor jezelf en in contact met anderen. ‘Just for today, do not anger’ mag zich van binnenuit ontvouwen